Van verslaving tot stalen neuzen

Van verslaving tot stalen neuzen

Tien jaar is TOM inmiddels een gids in ondernemend Twente. Niet het zoveelste nietszeggende blaadje, maar een magazine dat er smaakvol uitziet en toch leesbaar en onderhoudend wil zijn. En dus thema’s aandurft die buiten de comfort zone liggen. Niet altijd even makkelijk maar wel uitdagend en gepeperd. Jatten van de baas, seks op de werkvloer of pesten op het werk; met een vleugje cynisme doch zonder de pen in het vitriool te dopen deed TOM er verslag van. We doken voor één keer in de archieven.

Nog altijd een mysterie, de vermissing van Natalee Holloway op Aruba. Verdachte Joran van der Sloot bekijkt inmiddels de wereld vanuit een Zuid-Amerikaanse cel. Wat heeft dat te maken met TOM? Op zich weinig, maar we kregen wel Patrick van der Eem bereid om een en ander te vertellen in TOM. Hij bleek eigenaar van een franchisebedrijf van Pirtek, gespecialiseerd in hydraulische slangen, in Almelo en werd beroemd door zijn RangeRover-ritje met Van der Sloot. Recentelijk kwam hij weer in het nieuws: hij kreeg 33 maanden aan de broek voor een kraak, inbraak en diefstal van auto’s.

Snuiven aan succes

Het interview had niet zozeer te maken met Van der Sloot maar met het feit dat Van der Eem ervaringsdeskundige was op het gebied van drugsgebruik. En TOM, nooit bang om een lijntje te trekken, wilde wel eens weten waar zakelijk Twente op de werkvloer de neus in stak. In het artikel Snuiven aan succes was de constatering dat verslaafde managers in Twente geen zeldzaamheid zijn. En nog steeds niet, zegt Jeannette Ooink van Tactus Verslavingszorg: “We nemen het nog altijd waar. Ook mensen waarbij je het helemaal niet zou verwachten.”

Alcohol en drugs in combinatie met een seksverslaving blijkt Twentse managers goed te liggen. “Sowieso is alcohol in Twente een probleem; er wordt hier ongelooflijk veel gedronken. Zo’n cultuur dwingt jongeren tot groepsgedrag, waardoor ze ineens aan de GHB gaan. Vaak is het een leefstijl-probleem,” aldus Ooink, die de snuivende en drinkende manager een tip geeft: “Verslaving kan al snel normaal worden gevonden. Als je denkt dat dat gaat gebeuren zou je bij ons hulp moeten vragen. En vergeet niet dat er achter die drugs een criminele wereld schuil gaat.”

Drukte en bereikbaarheid

Een veel braver onderwerp, dat om de paar jaren weer opborrelt in TOM, is de bereikbaarheid van Twente. Belangwekkend, want Twente ligt nu eenmaal aan de as Londen-Berlijn-Moskou-Peking: stap in Hengelo op de trein en een week of twee later staat u bij Xi Jinping op de stoep. En dan hebben we ook het nog het Pieterpad, dat langs de rand van ons gewest loopt en de karresporen naar Zwolle en het hoge noorden. Tien jaar geleden werd in TOM al gewaarschuwd dat de verkeersdrukte met veertig procent zou toenemen. En dat is geen loze kreet gebleken, zegt Irma Lissberg, strategisch adviseur bereikbaarheid bij de Regio Twente: “Er moet wat gebeuren want er komen meer mensen die over die wegen moeten; meer auto’s, meer fietsers, meer bussen. De infrastructuur moet hier en daar worden aangepakt.”

Het knooppunt Buren waar de A1 en de A35 zich opsplitsen is het grootste knelpunt: “Het is niet veilig.” Toch is niet alles kommer en kwel aldus de bereikbaarheids-strateeg: “Er zijn afspraken gemaakt, er is geld uit Brussel voor de sluis bij Eefde. En de A1 moet in twee kanten, zowel richting Randstad als richting Berlijn snel verbeterd worden.” De komende tien jaar gaat wat Lissberg betreft veel aandacht naar het spoor: “Maar of dat het spoor is zoals we het nu kennen… In elk geval moeten we richting Zwolle en richting Münster betere en snellere verbindingen komen. Goede verbindingen tussen regio’s die elkaar wat te bieden hebben.”

Kampioen noodlandingen

De Luchthaven Twente was in de voorbije tien jaar een hete aardappel die eindeloos doorgeschoven leek te worden. Anno 2018 heeft TOM, als het om bereikbaarheid via de lucht gaat, het vliegveld, op een enkele Gulfstream G-280 of sloopjumbo na, afgeschreven. Daarvoor in de plaats krijgen we een stuk natuur terug, expocenters, vermaak en de Technology Base waar innovatie alle ruimte krijgt. Voorloper op dat gebied was Ben Cappelle die in een van de voormalige shelters onderzoek deed naar biobrandstof voor vliegtuigen. De oud-helikopterpiloot van de Luchtmacht noemde zichzelf ‘kampioen noodlandingen’ en die eigenschap heeft hij goed kunnen gebruiken in de afgelopen jaren. Althans in figuurlijke zin, want toen hij met een vliegtuig, deels vliegend op biobrandstof, als eerste over de oceaan vloog vanuit Los Angeles bleef hij nog in de lucht. Voor het overige maakte Ben Cappelle wel wat ongewilde crashes. In de eerste plaats moest hij vertrekken met zijn researchcenter richting Teuge, vervolgens deed de recessie zijn plannen geen goed; naast zijn passie om een alternatief te vinden voor kerosine verhuurde Cappelle zich als interimmanager. “Toen de crisis voorbij was, hadden we nog een paar euro’s. Alles bij elkaar is er 1,2 miljoen euro verbrand in het project”, laat hij TOM weten, terwijl hij de parkeerplaats bij Schiphol oprijdt: “We hebben hier een afspraak met de directie.” Dat klinkt veelbelovend. ”Klopt, we hebben een techniek om vliegtuigen op stroom in plaats van brandstof te laten taxiën. Dat scheelt ontzettend veel uitstoot.” Wat betreft de biobrandstof; daar is hijzelf vanaf afgestapt: “Wij concentreren ons op LNG, Liquid Natural Gas. Dat kan tot 88 procent minder uitstoot opleveren.” Dat er bedrijven zijn die wel op zoek zijn naar biobrandstof en daar zwaar voor worden gesubsidieerd, doet hij af als ‘gebakken lucht’. Wat hemzelf en zijn bedrijf betreft: het is nu definitief los van de grond: “We hebben een subsidie gekregen van Niedersachsen,  ik zit met de KLM aan tafel en zowel voor zuigermotoren als turbines en EPU’s hebben wij nu oplossingen. Zeker waren het zware jaren, maar ik heb gelukkig een goede luchtmachtopleiding gehad: never give up.”

Zakenvrouwen

Niet opgeven, dat gold ook voor Laura Reimerink, die als eerste vrouw de cover van TOM sierde. Zij runde destijds het betonreparatiebedrijf Ortho Betonreparatie met filialen in Nederland en Duitsland. Lastige jaren, vertelt ze: “Zat je met achttien kerels in een bouwvergadering van een groot renovatieproject en als er dan koffie moest worden gehaald, keken ze altijd naar mij…” Niet alleen de recessie maar ook het feit dat de Duitse compagnon wegviel, deed Reimerink besluiten de troffel in de wilgen te hangen. “Het waren tropenjaren. Ik had opgroeiende dochters, moest altijd vechten voor mijn positie. Ik wilde meer tijd en rust en normaal de kerstverlichting in de boom hangen in plaats van te gooien…” Als relatiebeheerder bij MKB Twente adviseert Laura Reimerink nu ondernemers. Daarnaast werkt zij een dag bij bureau SUN in Almelo dat mensen met acute financiële problemen helpt.

“Ik heb na al die jaren de rust weer gevonden. En ik heb ook nog twee kleinkinderen. Alles is in balans.”

TOM is altijd geëmancipeerd geweest en over aandacht voor het vrouwelijke management kon niet geklaagd worden. Zo riep TOM de verkiezing van de Twentse Zakenvrouw in het leven. Eerst nog bescheiden in de bovenzaal annex ‘trouwzaal’ van restaurant Dorset in Borne. De jaren erna trok het als reizend circus door Twente om vervolgens te landen in de vorm van TOM’s Business Blow Out in De Grolsch Veste; die dit jaar op 16 november plaatsvindt. Bij de eerste verkiezing viel de jury voor zorgondernemer Amita Ramnarain. Een goede keuze want niet veel later werd Ramnarain ook nog eens Etnisch zakenvrouw van het jaar. Jammer alleen dat ze, naar later bleek, met haar thuiszorgbureau niet alles volgens de regeltjes deed. Een wijze les, die er in is uitgemond dat de bedrijven van de kandidaten (Beste Ondernemer, Beste Startup, Fitste Bedrijf) nu financieel worden doorgelicht.

Vrouwen in topposities

Regina Nieuwmeijer was in 2012 Twents Zakenvrouw van het Jaar. “Dat heeft me een stuk beroemder gemaakt”, vertelt de altijd enthousiaste ondernemer en huidige IKT-voorzitter: “Ik word er nog altijd aan herinnerd, je hebt een label op je voorhoofd.” Ze vindt het spijtig dat er geen zakenvrouw-verkiezing meer is: “Ja, ik weet ook dat vrouwen deel kunnen nemen aan de Beste Ondernemer van Twente, maar kijk: er zijn zoveel vrouwelijke eenpitters, die heel hard hun best doen. Juist die hebben boegbeelden nodig. We moeten vrouwen in het bedrijfsleven blijven motiveren.” Herman Hazewinkel pleitte in TOM ook voor meer ruimte voor vrouwen in het bedrijfsleven. Het gaat niet om de man of de vrouw, maar om de competenties, liet hij in 2011 weten. Zeven jaar verder is hij nog altijd een warm pleitbezorger voor diversiteit, zowel in het bedrijf zelf als in Raden van Commissarissen: “Ik ben daar zeker nog voorstander van. Gender, afkomst of leeftijd, alle maatschappelijke lagen moeten vertegenwoordigd zijn. Dat is ook in het belang van je klanten.” Overigens constateert Hazewinkel, die zelf vele posities in het bedrijfsleven innam en neemt, wel een vooruitgang: “Ik ontmoet nog maar weinig mensen die niet vinden dat vrouwen topposities in het bedrijfsleven moeten kunnen bekleden. Dat is het probleem niet. Het is de beschikbaarheid, maar ook dat zal een kwestie van tijd blijken. We zullen er niettemin aandacht aan moeten blijven besteden.”

Uit de kast in het bedrijf

Emancipatie op ander gebied ging TOM ook te lijf. Met als thema ‘Uit de kast in het bedrijf’ onderzocht de redactie hoe het zat met de acceptatie van homo’s en lesbo’s op de werkvloer. Zo slecht bleek het niet te zijn. Zo was een van de conclusies dat er in Twente relaxter wordt omgegaan met homo’s en lesbo’s dan in de Randstad, waar pesterijen en geweld meer algemeen zijn. Ook in de Twentse kantines of vergaderzaaltjes bleek er meer tolerantie, hoewel niet alles koek en ei was. Zo nam een lesbienne ontslag omdat ze steeds de vraag kreeg of haar tuinbroek in de was zat.

David Polard van Workplace Pride weet ook dat er nog veel te doen is. De internationale organisatie zet zich in voor acceptatie van de LHBT-gemeenschap, ook in de werkomgeving. “We boeken vooruitgang en het onderwerp is top of mind bij veel organisaties. Maar er wordt nog steeds gediscrimineerd op de werkvloer. Het is alleen veel subtieler geworden, bijvoorbeeld door geen promotie te geven.” Wat niet meewerkt is dat naast homo’s en lesbo’s ook bisexuelen en transgenders ‘meegeteld’ worden. Om van de groep intersex nog maar niet te spreken. “Het landschap is gecompliceerder geworden in die tien jaar”, zegt Polard: “En ook meer zichtbaar. Maar nogmaals, we boeken vooruitgang en meer en meer bedrijven sluiten zich bij ons aan.”

Blijven bouwen

Tot slot de sector die wordt gedomineerd door macho’s met stalen neuzen, eelt op de handen en cementgruis op de kruin: de bouw, die in Twente altijd een vooraanstaande positie heeft ingenomen. En juist daar was in het in de afgelopen jaren kommer en kwel, weet Lucas Haafkes van het gelijknamige bouwbedrijf. Als voorzitter van de regionale divisie van Bouwend Nederland deed TOM nooit tevergeefs een beroep op zijn visie als het om de situatie in de bouw ging. In het kader van tien jaar spitten in het TOM-archief heeft hij dan ook het laatste woord. En gelukkig maar want we sluiten gezellig af: “De laatste drie jaren zijn weer positief, maar de jaren van 2011 tot 2015 waren turbulent.” Dat  moeten we maar interpreteren als understatement want er zijn mooie familiebedrijven verdwenen die nooit meer terugkomen, zegt hij: “En natuurlijk als aannemer maar ook als zakenman heb je zorgen gehad in die periode: je heb ook een verantwoordelijk naar al die gezinnen.” Een negatief effect van het aantrekken van de economie en dus de bouw is het gebrek aan personeel. “Het sentiment is positief. Het aantal inschrijvingen voor techniekopleidingen is met dertig procent toegenomen. Helaas kunnen we pas later over die mensen beschikken. Er komt een grijze golf aan die met pensioen gaat, maar aan de onderkant is nog geen instroom. Dat is wel zorgelijk. In Twente heeft de bouw een groter aandeel in het bruto regionaal product dan elders. Dat moeten we zo houden en dan is de kwaliteit, de vakkennis en de betrouwbaarheid van onze vakmensen van belang.” En voor de komende tien jaar? “Ik ben positief gestemd. Er moet altijd gebouwd blijven worden. Je moet keuzes maken, dingen waar je goed in bent blijven doen.”

Daarin heeft Lucas Haafkes helemaal gelijk: TOM doet dat namelijk ook al tien jaar.

>
>
>
Aysay
EY
Jongbloed
Eurorisk
Concordia
Van Deinse Medianieuw
TISSER
Vincent Croce Kalenders