Tine Loes-Hemmes en Bart Pigge, dynamisch duo van Dura Vermeer Bouw Hengelo
Het zijn spannende tijden voor de bouw- en vastgoedsector, maar bij de Hengelose tak van het gerenommeerde familiebedrijf Dura Vermeer Bouw Hengelo koersen ze met vertrouwen, creativiteit en samenhang richting de toekomst. Die marsroute en filosofie wordt misschien wel het best belichaamd door Tine-Loes Hemmes (38), directeur vastgoedontwikkeling, en Bart Pigge (44), directievoorzitter. Nadere kennismaking met dit dynamische duo. “Complexe vastgoed- en bouwprojecten, daar gaat ons hart sneller van kloppen.”
Ze zijn zo Twents als Tukkers maar kunnen zijn. Qua karaktereigenschappen, qua (lichte) tongval, qua woonplek. Ze werken vanuit kantoor in Hengelo, maar wonen min of meer in een Twentse ansichtkaart. Tine-Loes in Geesteren, Bart in Bornerbroek. Verschillen zijn er ook. Tine-Loes leeft met partner in een houten huis. Dat zou Bart ergens ook wel willen, maar: “Ik heb mijn vrouw beloofd het bij één keer bouwen te laten.” Maar de meerwaarde van houten behuizing ziet hij dubbel en dwars in. “De charme? Hout ademt meer. Het geluid is prachtig.”
Tine-Loes knikt instemmend. Uiteraard. Ze zou niet anders meer willen. “Het geeft een superprettig binnenklimaat, echt heel comfortabel. We zijn begonnen in een houten ‘tiny house’, zijn nu bezig met een ‘large house’ van hout. Het gevoel wanneer ik binnenkom, tja, dat is heerlijk, maar moet je zelf ervaren. Het is méér dan thuiskomen, bij wijze van spreken.”
TEX Buitengewoon
Niet toevallig komen aan de rand van de Enschedese binnenstad dezer dagen acht houten woningen in de verkoop, als onderdeel van het prestigieuze TEX Buitengewoonproject. “Dat is best spannend”, zegt Tine-Loes, “want het zijn voor ons de eerste koopwoningen in hout. Mensen en overheid moeten er nog echt aan wennen, merken we.” En toch is houtbouw - in de strijd tegen de CO2-uitstoot - mede de toekomst, beklemtoont Bart. “We hanteren als bedrijf een zogenoemde ‘Op naar Net Zero’-strategie, waarbij we in 2030 de helft van de huidige CO2 willen uitstoten en in 2050 zelfs CO2-vrij willen zijn. Een stevige ambitie, maar we gaan ervoor. Houtbouw is daarbij een belangrijke pijler voor de toekomst.”
Dura Vermeer, familiebedrijf met een traditie van 170 jaar (we vieren dit jaar een jubileumfeestje), werkt toch al veel aan toekomstbestendige bouw- en gebiedsontwikkeling. Want TEX Buitengewoon is veel meer dan de acht houten koopwoningen; het geeft een geheel nieuwe dimensie aan stedelijk wonen in Enschede. “Het is in feite een uniek stadspark”, zegt Tine-Loes. “Met een vernieuwde vorm van wonen en minder afhankelijkheid van de auto. Gericht op een duurzame, groene toekomst van samen leven. Dit woonconcept stimuleert de ontmoetingen tussen mensen en daarbij hebben we goed nagedacht over wat ze nodig hebben, op het gebied van zelfstandigheid en gezondheid.” Bart: “De binnentuin is echt heel speciaal. Mensen kunnen daar fijn leven en bijvoorbeeld na het eten even een kopje koffie doen met de buren. Zo komen er bijvoorbeeld bijzondere bomen.”
Creatieve inslag
Het project in de schaduw van de Alpha-toren, dat samen wordt gedragen met woningbouwvereniging Ons Huis, behelst in totaal 120 woningen, waarvan 52 sociale huurwoningen en zestig reguliere huurappartementen. Tine-Loes: “We zijn blij dat het eindelijk van de grond is gekomen, want het heeft om verschillende redenen te lang stilgelegen, ruim twintig jaar. Laatstelijk door de coronacrisis en het begin van de oorlog tussen Rusland en Oekraïne, waardoor de vastgoedmarkt in een dip geraakte. Met behulp van een belegger hebben we het uiteindelijk vlot kunnen trekken.” En kon Tine-Loes, bij Dura Vermeer Bouw Hengelo verantwoordelijk voor de portefeuille vastgoed, haar creativiteit ouderwets de vrije loop laten, uiteraard in samenhang met Bart, verantwoordelijk voor bouw. “Want”, zegt ze, “ik heb niet de illusie dat ik iets ben of kan zonder mijn bouwcollega’s.” Bart: “Zeker, maar met je creatieve inslag maak jij echt wel het verschil.” Tine-Loes: “We inspireren elkaar, zijn een soort van tweespan, zijn complementair.”
Bart: “We streven ernaar om ongeveer voor 35 procent voor vastgoedontwikkeling te bouwen. De rest bouwen we voor derden. We richten ons qua omzet op diversiteit in projecten: we doen veel complexe, maar ook kleine utiliteitsbouw en verder natuurlijk woningen en appartementen. Die mix is belangrijk voor ons. Wanneer het op de vastgoedmarkt iets minder gaat of de woningbouwcorporaties komen met minder opdrachten, is er niet direct paniek in de tent, maar kunnen we in andere segmenten opschalen, zoals dus utiliteitsbouw.”
Ondanks de onzekere prognoses inzake de politieke situatie, de woningmarkt, stikstof, netcongestie en bouw- en grondstofprijzen kunnen er prima cijfers worden overlegd.
Vorig jaar draaide ‘Hengelo’ een omzet van 390 miljoen euro per jaar. Bart: “Voor de komende jaren denken we, juist door de gebalanceerde omzetmix, onze 400 personeelsleden aan het werk te kunnen houden.”
Tine-Loes: “De werksfeer is geweldig, dat vind ik ook belangrijk. We voelen ons als een kleine bouwer, al zijn we een groot concern, met veel paralellen met het hoofdkantoor in Rotterdam en de andere vestigingen. Maar uiteraard heeft elke regionale tak zijn eigen kleur en cultuur. Er heerst een enorme kameraadschap, eigenaarschap ook, verantwoordelijkheidsgevoel. En het is supertof om samen gave projecten te draaien. We stáán hier met zijn allen ergens voor.”
Passie voor het vak
Maar alles begint uiteraard, voor elk individu, bij de passie voor het vak. Bij Tine-Loes was al vroeg duidelijk welke kant ze op wilde. “Als kind vond ik het fascinerend om iets te maken, te creëren. Dat je een belangrijk aandeel hebt in een plek waar mensen komen te wonen. Mijn vader komt wat meer uit de installatiehoek. Dat vond ik ook interessant, maar liever keek ik naar het complete plaatje, het integrale verhaal. Ik ben bouwkunde gaan studeren in Eindhoven, veel mensen I 11 I TOM’s type wilden daar architect worden, ik niet zozeer, ik zat meer aan de projectmanagementkant. Ik vond het juist leuk om al die mensen die bij zo’n ontwikkelingsproces betrokken zijn, te verbinden. Architecten, stedebouwkundigen, noem maar op. Die hele keten aansturen, dat vond ik vind ik gaaf.”
Bij Bart kwam de toewijding voor het bouwen iets later op de radar. Hij studeerde HBO-bouwkunde aan de Saxion Hogeschool en viel als stagiair bij Dura Vermeer met zijn neus in de boter bij de bouw van het Holland Casino in de binnenstad van Enschede. “Geweldig om dat mee te maken. Het triggerde me.” In 2003 solliciteerde hij bij Dura Vermeer. “Dat was best een moeilijke periode voor de bouwsector, maar ik werd aangenomen en maakte me snel de culturele waarden van het bedrijf eigen. Voor zover dat nog hoefde, want het zat ook allemaal in mij: dan heb ik het over betrouwbaarheid, doen wat je zegt, een scherp oog voor noaberschap en samenwerking.”
Berlijn
Tine-Loes, genetisch uitgerust met dezelfde kernwaarden, kwam iets later binnen, maar niet voordat ze als stagiair vastgoed eerst haar vleugels had uitgeslagen in Berlijn. “Ik heb daar met een projectontwikkelaar meegelopen”, zegt ze, “en dat is een onvergetelijke ervaring geweest. Ik heb het dan over een jaar of zestien geleden, Berlijn was volop in transitie. Overal zag je bouwkranen, de muur liep nog deels door de stad, en ik heb daar geleerd dat het niet enkel om het creëren van gebouwen gaat, maar ook om het kunnen inschatten van de wensen van de woongemeenschap, het scannen van de cultuur, en daar dan op anticiperen.”
Ze werkte mee aan het realiseren van een gemeenschappelijk appartementencomplex, exclusief voor vrouwen. “Van dat idee dromen ze in Nederland al tijden, maar in Berlijn werd het dus werkelijkheid. Gebaseerd op en genoemd naar het Nederlandse Begijnenhof, dat wel, en helemaal ingericht naar de cultuur van de vrouwelijke bewoners, qua ontwikkeling. Erg tof om te doen.”
Inmiddels ontwikkelt ze haar inventiviteit dus al jaren in naam van Dura Vermeer, net als haar mannelijke collegadirecteur. Qua dienstjaren behoort het duo al min of meer tot het meubilair, maar sleur hebben ze in hun werk nooit ervaren. “Integendeel”, zegt Bart. “Er komt steeds weer iets nieuws op mijn pad. Los van het feit dat ieder project een uitdaging op zich is, heb ik binnen het bedrijf alle kansen gekregen en die gepakt. Ik heb zo ongeveer om de vijf jaar van functie gewisseld. Ik begon als werkvoorbereider en was daarna organisatiedeskundige, projectleider, bedrijfsleider en adjunct-directeur. De branche is leuk, het werk is leuk.”
Groen-gele dna
Tine-Loes: “Je hebt allemaal weleens dat je een punt bereikt van ‘moet ik dit nog jaren doen?’, maar ook in mijn geval kwam er steeds weer een nieuwe, uitdagende rol op mijn pad. Ieder project is weer anders, er gebeuren altijd wel nieuwe, leuke dingen. Het lijkt uiteindelijk keiharde techniek, maar er gaat zoveel aan vooraf. Al ben ik één keer daadwerkelijk vertrokken.” Bart: “Maar je was nog niet weg of…” Tine-Loes: “… ik wist inderdaad niet hoe snel ik op het vertrouwde nest moest terugkeren.”
Ze probeerde het een jaartje in Duitsland. “Misschien wel omdat ik het in Berlijn zo goed naar mij zin had gehad. Maar de grap is dat ik het groen-gele Dura Vermeer-dna het meest miste. Duitsers gedijen vooral bij hiërarchie, bij strakke structuren, maar dat benauwde me. Ik ben nieuwgierig van aard, neem dingen niet als vanzelfsprekend aan. Dat botste weleens.”
Anno 2025 is haar vastgoedportefeuille uitdagend genoeg om het werk leuk te houden. Zeker ook complexe vraagstukken. Wijzend naar Bart: “We draaien onze hand niet om voor ingewikkelde projecten.” Hij: “Zeker niet. Onze vestiging staat binnen Dura Vermeer bekend om het aanpakken van complexe bouwprojecten. Daar gaan onze mensen echt van aan.” Tine-Loes: “Bij de nieuwbouw van Almelose rechtbank, met daaronder een parkeergarage van twee lagen, komen zelfs duikers in actie, die onder water beton gaan storten.” Bart: “Dat is best een complexe operatie, maar daar gaat ons hart sneller van kloppen. Onze mensen houden van zulke uitdagingen.” Tine-Loes: “En wij niet minder.”
James Bond
Zulke James Bond-achtige waaghalzerij moet dus leiden tot de creatie van het nieuwe gerechtsgebouw, een blikvanger voor Almelo, die naast het Centraal Station gaat verrijzen. De oplevering staat gepland voor 2028 en Dura Vermeer is verantwoordelijk voor ontwerp, bouw en onderhoud. Voor de korte termijn staan nog een aantal andere, prestigieuze (gebieds)ontwikkelingen op til, ook in en rond de binnenstad van Enschede. TEX Buitengewoon is daar niet het enige bijzondere project. Wat te denken van Het Lagerhuis, het complex dat deze zomer aan de bewoners opgeleverd gaat worden - en 41 appartementen, een penthouse en een commerciële ruimte behelst. Bart: “Dat is het laatste puzzelstukje dat op Roombeek ingevuld kon worden, en dat hebben we qua indeling met grote flexibiliteit gedaan, in samenspraak met de bewoners.” Tine-Loes: “De plek is uniek, het gebruik van de ruimte is uniek, maar dat geldt ook voor het duurzame karakter. Dit is het eerste gebouw in Enschede dat meer energie opwekt dan verbruikt, door de zonnepanelen in de gevel.”
Verbinding en vrijheid
En dan is er nog Bölke Next. Op de plek waar voorheen de haast iconische discotheek ’t Bölke stond, komen 15 grondgebonden stadshuizen en 86 appartementen, waarvan 47 koop en 39 huur. “De appartementen gaan een markante woontoren vormen”, zegt Bart, “en het is natuurlijk geweldig om in Enschede direct naast het station te wonen. In een sfeer van verbinding en vrijheid, zoals dat er hier vroeger ook was.” Tine-Loes vult aan: “Iets verderop, ook in de zogenoemde ‘spoorzone’, bouwen we dan nog het Pakhuiskwartier, met 125 appartementen, die speciaal is ontwerp voor jongeren en studenten.”
Het Goede Doen
Goed nieuws is bovendien dat demissionair minister Mona Keijzer van Volkshuisvesting Enschede en Hengelo heeft aangewezen als locatie voor minstens 10.000 nieuwe huizen, uiterlijk in 2035 te realiseren, in de ‘spoorzone’ van beide steden. Grote kans dat een aantal nieuwe projecten ten deel zullen vallen aan Dura Vermeer Bouw Hengelo, dat met Tine-Loes en Bart in leidinggevende rollen op koers ligt voor een mooie toekomst. Zonder daarbij ‘Het Goede Doen’ uit het oog te verliezen, benadrukt Tine-Loes. “Dat is de naam van onze maatschappelijke en strategische koers, een soort moreel kompas. Wij geloven als bedrijf dat bouwen aan de toekomst meer inhoudt dan het realiseren van ‘fysieke’ bouwwerken alleen. En dus willen we bijdragen aan een betere wereld, door bewuste, duurzame keuzes te maken die goed zijn voor mens, milieu en maatschappij.” Bart: “Dat vinden we niet alleen als bedrijf, maar ook oprecht als mensen die er werken. Die maatschappelijke betrokkenheid is iets van ons allemaal.” Tine-Loes: “Mooier had ik het niet kunnen formuleren.” Bart: “Zie je wel: zitten we wéér op één lijn.”
Het hele verhaal is te lezen in
