Conny Viscaal, van paardenmeisje tot succesvol onderneemster
De liefde voor paarden deed Conny Viscaal (65) uitgroeien tot onderneemster met een succesvolle sportstal in Albergen. Maar de geboren Enschedese doet die status het liefst af als ‘een uit de hand gelopen hobby’, want, zo zegt ze, “ik sta het liefst met de voeten in de klei.” Daarbij komt dat ze niet zelden haar gevoel laat prevaleren boven harde euro’s - ook geen eigenschap van een typische zakenvrouw. Een interview over Olympische glorie, het verlies van manlief René, prinses Amalia en haar diepgewortelde gevoel voor de Military in Boekelo, waar ze binnenkort voor de derde keer als Event host in de weer is. “Bij mij komt alles voort uit de liefde voor paarden.”
In het prachtige, met woongebouwen en stallen uitgeruste koninkrijkje aan de rand van Albergen, is het even zoeken naar de vrouw des huizes. Maar na een minuutje oriënteren doemt Conny Viscaal op; omringd door paarden, honden én bedrijvigheid. “Ik loop van hot naar her, ben nu eenmaal een doe-mens”, zegt ze. “Stilzitten is niets voor mij. Lekker rommelen hier op het bedrijf, in de weer met de mensen die hier werken en de dieren die me zo lief zijn; dat vind ik het mooist. Gisteren zat ik op de trekker om het gras te maaien, en ook vind ik het geen probleem om de vrachtwagen te rijden. Nee, mij moet je niet vermoeien met een dagje shoppen, geef mij maar de natuur.” Dat ze in deze fraaie omstandigheden leeft, ervaart ze allesbehalve als vanzelfsprekend. “Ik woon hier nu veertien jaar, de stallen hebben we acht jaar geleden bijgebouwd. Dat levert een heerlijk gevoel van vrijheid op. Maar ik vind het nog steeds niet normaal. Elke keer wanneer ik door de poort rijd, denk ik: wat heb ik het toch getroffen.”
Slingers ophangen
Die rijkdom heeft echter een rand van rouw. Begin 2023 verloor ze haar man René, met wie ze dit leven opbouwde. Het gebeurde op een hartverscheurende evenals bewonderenswaardige manier. “Hij kreeg eind 2022 op een maandag de diagnose alvleesklierkanker, ongeneeslijk. René had altijd gezegd, als mijn lijf of hoofd niet meer wil, stop ik ermee. Op dinsdag zaten notarissen, advocaten en familie op kantoor, woensdag was alles geregeld en geregisseerd. Hij had nog wel een wens: dat onze stalruiter Conor Drain op Jumping Amsterdam zou rijden, dat lukte. Tegen mij zei hij dat ik wat moois van het leven moest maken vooral ook de slingers moest ophangen. Na vijf weken, op 2 januari 2023, liet hij euthanasie plegen, op 62-jarige leeftijd.” Ze zegt het kalm, maar achter elk woord schuilt emotie. “Ik mis hem verschrikkelijk. Maar ik kan er niets aan veranderen. Gelukkig kan ik goed alleen zijn, René was in zijn leven vaak onderweg.” Dan: “Toch is hij er nog, in een bepaalde dimensie.” Ze wijst naar de ingelijste foto aan de muur van de kantine, met amazone Kim Emmen op ‘hun’ springpaard Imagine, tijdens de Olympische Spelen in Parijs, 2024. Dat beeld vertelt een verhaal vol toevalligheden, bijna te mooi om te verzinnen. Kort voor de Spelen overleed haar moeder, bijna negentig jaar oud. Op haar sterfbed vroeg ze Conny mee te gaan naar Parijs. “Ze zei: je moet Imagine ondersteunen. Die laatste wens kon ik niet negeren. Ik ben immers zijn fokster. En zelfs de vroedvrouw - ik was erbij toen hij ter wereld kwam. Op stal kreeg ik later een jas met de tekst: Who is the fokker? I am the fokker, haha.”
Formule 1-auto
Eigenlijk zou Imagine reserve zijn, maar het lot bepaalde anders. Markeloër Willem Greve, ook een goede vriend van haar, moest afhaken omdat zijn Grandorado niet fit was. “Ik zag Willem zitten, helemaal kapot. Ik heb hem een knuffel gegeven en ben me gaan focussen op Kim en Imagine. Maar toen ik dat parcours in Versailles zag, dacht ik: dit kán niet. Hindernissen met een hoogte van 1.60 meter, dat was hij helemaal niet gewend.” Maar het kon dus wél. In de landenwedstrijd sprong Emmen met Imagine, als enige Nederlandse combinatie, twee keer foutloos, met een vierde plek als resultaat. Ook in de eerste omloop voor het individuele klassement noteerden Emmen en Imagine een vlekkeloze ronde; daarna eiste de vermoeidheid zijn tol. “Maar het blijft een geweldige prestatie, want dit was alsof je van een skelter in een Formule 1-auto stapt. Voor mij zijn ze Olympisch kampioen.” Het mooiste detail hield ze - aanvankelijk - voor zichzelf. “Toen we met de auto naar Parijs vertrokken, zei ik tegen mijn dochter Joy, die ook in het bedrijf zit: wacht, ik ben mijn zonnebril vergeten. In werkelijkheid stopte ik een beetje van de as van René in mijn tas. Dat had ik nog nooit gedaan, maar ik voorvoelde blijkbaar dat er iets speciaals zat aan te komen.
Na de wedstrijden zeiden veel mensen tegen me: had René dit maar meegemaakt. Nou, dat had hij ook min of meer. Toen vertelde ik het.” Ook anderen ervoeren de spirituele aanwezigheid van René. Amazone Kim Emmen zei achteraf dat René gevoelsmatig ‘achterop zat’.
Overigens had ook prinses Amalia, die toevallig toeschouwer was, een rol in het Imagine-sprookje. Conny: “Na de eerste foutloze ronde zei ik tegen haar: jij gaat nergens meer heen, jij bent onze lucky charm. Ik zei ‘jij’, want ik ben niet zo van de protocollen. Dat vond zij prachtig. Later bij de Formule 1 in Zandvoort kwam ik haar weer tegen. ‘Hé, daar heb je onze lucky charm!’ riep ik. Om daarna een ontspannen gesprekje met haar aan te knopen. Zo leuk, dat meisje.”
Na de Olympische Spelen werd Conny uitgeroepen tot ‘fokker van het jaar’, zoals Imagine ‘paard van het jaar’ werd én de titel NOP (Nederlands Olympisch Paard) kreeg toegekend. Toch besloot Conny de helft van de eigendomsrechten van het toppaard te verkopen aan ondernemer en paardenliefhebber Eric Berkhof, een goede vriend van René. Samen staan ze nu sterk in de strijd om Imagine te behouden, want aan gefortuneerde kandidaat-kopers geen gebrek. “Ik ben letterlijk gestalkt”, zegt Conny, “door mensen uit Amerika, Abu Dhabi, noem maar op. En dan die bedragen die ze willen betalen: dat gaat nergens meer over. Maar Imagine is voorlopig echt niet te koop. Hij is twaalf jaar, kan nog een tijdje mee, rijdt goede uitslagen. Over ruim twee jaar zijn er weer Olympische Spelen, er komen grote toernooien aan, daar wil ik zelf bij zijn en van genieten.”
Gevoelskwestie
Het zegt veel over haar houding: geld is ondergeschikt aan gevoel. Ze bezit zo’n veertig paarden, dertig daarvan staan op stal in Albergen. Zo nu en dan een (zelf gefokt) paard verkopen hoort uiteraard bij de bedrijfsfilosofie, maar alleen als ze zich er goed bij voelt. “Soms wint mijn verstand het van het hart, en zit je toch met een knoop in de maag, maar niet altijd. Ooit had ik hier een buitenlandse dame. Ze reed een stukje op het paard dat ze wilde kopen, had niet het fatsoen normaal te communiceren en liet later via een tussenpersoon weten dat ze zaken wilde doen. Niet dus. Ik had zeven jaar op dat paard gepast, dat geef ik niet mee aan zo’n arrogant figuur. Weet je, dieren zijn er gelukkig onvoorwaardelijk voor je. Mensen treed ik ook positief tegemoet, want ik ben een optimistisch ingesteld mens, maar soms word je nu eenmaal teleurgesteld.” De liefde voor paarden, en dieren in het algemeen, zit diep in haar ziel verankerd. Het begon allemaal in Boekelo. Geen wonder dat ze iets heeft met de Military. Of beter gezegd: véél. “Ik ben er al bij vanaf de eerste editie, in 1971, als meisje van een jaar of tien, en heb er nooit eentje overgeslagen. In de jaren daarvoor kwamen we als gezin in Boekelo te wonen. Mijn ouders reden paard. Als mijn vader een rit maakte, mocht ik als vijfjarig meisje het laatste stukje voorop. Daar had ik alles voor over. Ik stond soms twee uur lang in de regen te wachten om die laatste honderd meter mee te kunnen pikken. Later, vanaf mijn zevende levensjaar, crosste ik met mijn eigen paard door de bossen. Ik sprong over alles wat ik tegenkwam.” Dat ze later ook de Military reed, mag geen toeval heten. “Een geweldige ervaring. Zoals ik ook veel gesprongen heb.” Die passie bracht ze over op haar kinderen Dex (nu woonachtig in de Verenigde Staten) en Joy. “Ook hen nam ik al vroeg mee naar de Military. Ze zaten eerder op een paard dan ze konden lopen.”
Event host
In 2022 vroeg directeur Robert Zandstra haar en haar zus Jet of ze een functie bij de Military wilden bekleden. “In een verbindende rol, zeg maar, tussen ruiters, grooms, eigenaren en bestuursleden. Dat wilden we wel, graag zelfs.” Die job kreeg zelfs een officiële naam: Event host. “Dan lijkt het opeens heel wat.” Inmiddels zijn we twee edities verder. Los van de klankbord-rol schromen Conny en Jet niet met een positief-kritische blik naar de organisatie te kijken. “Ik bedoel: we lopen er toch. En nemen alles onder de loep. De hospitality, de stallen, de verlichting, toiletten, het gras in de dressuurpiste. Bij de eerste evaluatie kwamen we aanzetten met twee velletjes aan verbeterpunten, haha. Geen grote dingen, maar toch. Je kunt het maar beter op orde hebben.”
Ook bedachten ze, op eigen kosten, kleine cadeautjes voor deelnemers en bezoekers. Eerst een klompje, toen een lieveheersbeestje, dit jaar een hoefijzertje. “De eerste jaren lieten we er vijfhonderd maken, dit jaar zeshonderd. Ze zijn zo weg. Het zijn in principe goedkope, lullige dingen die je aan de jas kunt hangen, maar mensen zijn er dol op, zien het als een souvenir. De Franse winnaar van de editie 2023, Nicolas Touzaint, stuurde zelfs een bericht dat het klompje geluk had gebracht. Zoiets is goud waard.”
Conny verheugt zich, vanzelfsprekend, op de Military van 2025. “Omdat het een uniek evenement is en blijft. Zoals het in Boekelo gedaan wordt, wordt het nergens ter wereld gedaan. Met de professionele aanpak, de randevenementen, de sponsorevents, de hoempapa. In Engeland is het gewoon een veredelde picknick met een wedstrijd, daar nemen de toeschouwers gewoon hun eigen eten mee. Het publiek bestaat alleen uit paardenvolk op laarzen, hier is het vooral ook zien en gezien worden. Veel toeschouwers zien de wedstrijd niet eens. Dat is ook prima. Het is de charme van Boekelo.”
Wellnessresort
Haar eigen stal draait vooral om springpaarden. Een lucratieve handel. Daarnaast zijn er via René nog aandelen in twee autobedrijven, in Enter en het Duitse Itterbeck. En heeft ze belangen in Sodiak Horsetrucks, een bedrijf dat René in Geesteren is begonnen in wagens voor twee paarden. “Het laatste en nieuwste model heeft de naam Imagine gekregen.” Conny heeft geen actieve bemoeienis met genoemde bedrijven. “Ik voel me ook geen typische ondernemer”, stelt ze. “Alles wat René en ik hebben opgebouwd, is van lieverlee zo gegaan. We hebben altijd paarden gehad, kregen meer ruimte en dan begin je te fokken. Goed ondernemerschap is mooi, maar alles draait om de liefde voor de dieren. Zonder die basis zou ik het niet volhouden.” En dus lopen de viervoeters hier rond alsof ze in een wellnessresort vertoeven: dagelijks zijn en trainen ze buiten, twee keer per jaar gaan ze naar de tandarts, elke vijf weken komt de hoefsmid - en verder zijn de fysio, solarium en trilplaat binnen handbereik. “De meeste mensen hebben het zelf niet zo goed voor elkaar,” lacht ze.
Zo staat ze er nu: zelfstandig, optimistisch, met een stal vol paarden die meer zijn dan handelswaar. Het leven heeft haar prachtige momenten gebracht en harde klappen uitgedeeld. Ze heeft gehuild en gelachen, afscheid genomen en gevierd. En boven alles: ze koestert. “Ik sta elke dag op met de gedachte dat ik gelukkig ben met wat ik heb. En dat gevoel, dat wil ik nooit meer kwijt.”
Het hele verhaal is te lezen in
