Pensioenleeftijd, wat is dat?

Pensioenleeftijd, wat is dat?

Ze krijgen maandelijks hun AOW overgemaakt en ze hadden na een werkzaam ondernemersleven tevreden achterover kunnen hangen. Het Grote Grijze Genieten: beetje golfen, het tuintje schoffelen rond het huisje in Frankrijk, lekker lang weg met een cruiseschip, op safari. Alles kan, maar ze doen het niet. Pensioen, wat is dat? Dringend advies van de doorwerkers: aan de slag blijven!

Een groeiende groep Twentse ondernemers trekt zich er niets van aan dat ze de pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt. En dat raden ze meer collega’s aan. “Blijf doorgaan”, zegt Herbert Silderhuis uit Enschede bijvoorbeeld. “We verwaarlozen zoveel kennis en kunde door mensen, die vijftig jaar aan hun loopbaan hebben gebouwd, op een verkeerde plek te parkeren.” Of neem Wim Geul uit Borne: “Ik ga gewoon door omdat ik gevraagd word en omdat het mij plezier en een invulling geeft.”

Niet toe aan rustige oude dag
Ook Herman Effink (76) van de Effink Groep in Hengevelde – actief op een breed vlak, van werkvakverlichting voor de wegenbouw tot aggregatenverhuur – is nog helemaal niet toe aan een rustige oude dag. “Want als je stopt, hoor je nergens mee bij”, weet hij. Hij is weliswaar geen directeur meer, twee jaar geleden nam dochter Chantal het bedrijf over. Maar Effink blijft actief. Vroeg uit bed en dan vlug naar kantoor. “Ik heb er nog altijd schik in”. Hij verleent tegenwoordig vooral ‘hand- en spandiensten’, tot en met het opstellen van begrotingen. Die maakt Chantal ook, en dan vergelijken ze de uitkomsten. Maar ze mogen ‘m ook gewoon wakker maken voor transportklussen, op welk uur van de avond en de nacht dan ook, naar elke plek in Nederland. Dan komt hij bijvoorbeeld goedgemutst even een aggregaat brengen als die snel nodig is. Dat mag ook best ergens in Duitsland zijn, het maakt hem helemaal niks uit. “Ik heb alles wat mijn hartje begeert, ik kan doen wat ik wil, maar ik heb hier een leuke hobby aan en ik haal m’n dochter een stuk werk uit de handen”, zegt Herman Effink op opgewekte toon. Op de zaterdagen is hij lekker bezig met de bouw van zijn nieuwe woning, zondags verveelt hij zich en maandag is weer werkdag. Daar wordt hij blij van.

Een vorm van kapitaalvernietiging
Ton Hekman werkt ook door. Hij is directeur-eigenaar van Esfo Metalbelts in Enschede, producent van transportbanden. Hekman is 75 jaar en probeert zijn bedrijf, dat hij in 1984 oprichtte, inmiddels een paar jaar te verkopen nadat hij Esfo succesvol door de recessie had geloodst. “Maar belangstellenden willen allemaal voor een dubbeltje op de eerste rang zitten terwijl dit een goed draaiend bedrijf is met een zekere waarde.” Hekman kan echter wel wachten op een acceptabel aanbod, want het werk verveelt hem nog niks. “Ik heb trouwens ook heel veel know-how in dit bedrijf zitten, zoiets geef je toch ook niet zo maar even weg? Dat is toch een vorm van kapitaalvernietiging? Het is bovendien leuk om nieuwe dingen uit te vinden en om weer aan het touw te sleuren als dat nodig is. En je blijft er fit bij.” Ton Hekman gaat daarom gewoon door, die koper meldt zich nog wel. Maar wat dan? “Ach, ik heb in het voorjaar een nieuw landgoed gesticht, acht hectare erbij gekocht, daar ben ik nu al heel druk mee. En dan helemaal.”

Stilzitten, ho maar
Bornenaar Wim Geul denkt ook niet aan stoppen. In 2015 verkocht hij zijn bedrijf Gullimex -toepassingen en oplossingen in de Food, Health & Pharma, Industry en Transport. Hij was toen 68. Daarna bleef hij nog zo’n anderhalf jaar adviseur. Hij was overigens al eerder, op zijn 65e, teruggetreden maar nam ruim twee jaar later het roer weer over. “Ik heb het bedrijf weer in vorm gebracht en voorbereid voor de verkoop”, legt hij uit. Kortom, hij is ook de laatste jaren een druk baasje geweest en zou het nu lekker rustig aan kunnen doen. Maar stilzitten ho maar, Geul grossiert in voorzitterschappen: van de businessclub van WTC Twente, van stichting BorneBoeit, van stichting Borne op z’n Best, van stichting De Hooiberg (dat een oud schoolgebouw omvormt tot een woon-/zorgcomplex voor mensen met een verstandelijke beperking) en van stichting Vergeten Bevrijders die volgend jaar nog het nodige op het programma heeft staan. O ja, hij is ook nog adviseur bij het OKB, het plaatselijke Ondernemers Klankbord. Da’s leuk, al die functies, want een goedgevulde agenda geeft voldoening, vertelt Geul blijmoedig. “Je blijft er ook fit en scherp bij. En je staat nog midden in de maatschappij, je wordt overal nog bij betrokken, je ontvangt nog uitnodigingen en ga zo maar door.” Tóch knelt het wel eens een beetje: “Soms zou ik wel wat meer vrijheid willen hebben om er met de camper op uit te gaan…”

Waardevol voor de maatschappij
Nog zo eentje die weigert om de deur achter zich dicht te trekken: Herbert Silderhuis uit Enschede. Ooit begonnen als deejay en veilingmeester om vervolgens in 1980 Sirex op te richten, dat als een van de eerste de PC op de Europese markt bracht. Na de verkoop in 1990 volgde onder meer Inventive Europe, tussendoor deed hij nog een paar succesvolle uitvindingen en sinds 2009 is hij managing director van RentAlite: LED-verlichting voor onder meer parkeergarages en luchthavens. Met onder meer echtgenote Marian, zoon Nick en dochter Claire in het team. “Het grootste cadeau is natuurlijk de gezondheid, en zolang de grote regisseur hierboven dat toestaat, gaan we door”, zegt hij. En dus blijft Silderhuis onvermoeibaar aan de weg timmeren. “Ja, de drive zit er nog altijd lekker in”, meldt hij op vrolijke toon. “Mijn uitdaging is altijd geweest om eigen vindingen te laten slagen en de spanning te voelen als je vroeg in de markt bent terwijl je weet dat je vinding heel groot kan worden.” Zo’n operatie vergt veel tijd en inspanning. “Maar dat weet je van tevoren en dat accepteer je. Inspiratie en transpiratie!” De rusteloze Enschedeër maakt meteen even van de gelegenheid gebruik om alweer een nieuwe ontwikkeling aan te kondigen. “We gaan met een nieuw concept beginnen, een hybride warmtepomp voor thuis, zonder investering, gewoon betalen uit de besparing.” Hij werkt daarbij samen met een grote fabrikant en een ‘energiereus’.
Herbert Silderhuis is nog lang niet klaar, dat mag duidelijk zijn. Dat zou ook zonde zijn, vindt hij, daarbij wijzend op de ervaring die verdampt als een ondernemer ermee stopt. “Als je langer meedraait, dan drijf je op een heel groot netwerk en op ervaring. Je weet hoe het moet en vooral hoe het niet moet!” En kijk ook eens naar de Verenigde Staten: “Daar ben je nog op hoge leeftijd zeer waardevol voor de maatschappij, omdat jouw ervaring van waarde is en wordt gewaardeerd!”

Kortom, als je nog lekker in je vel zit, trek je dan niks aan van de pensioengerechtigde leeftijd en werk lekker door, adviseren ze allemaal. Ton Hekman kent collega’s die er vroeg mee stopten: “Ze reizen een beetje, ze doen wat, maar ze zijn er niet gelukkig mee.” Ook Herman Effink kan het iedereen aanraden om aan de slag te blijven. “Je moet niet stil blijven zitten. Dan hoor je nergens mee bij en dan word je een vervelend oud mannetje...”

Tekst: Bob Gevers

>
>
>
EY
Dijks Leijssen
Jongbloed
Eurorisk
Boers & Lem